Tambur: Bir Anının Tınısında Kaybolmak
Her şeyin bir başlangıcı vardır, her şeyin bir melodisi…
Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, hava biraz serin, biraz da kapalıydı. O gün, tam o anda, eski bir kafede oturmuş, elinde çay bardağı, kafamda bir sürü düşünceyle, zamanın nasıl geçtiğini fark etmeden yazıyordum. Her zaman yaptığım gibi, bir anı yazmaya başladım. Ama o gün, parmaklarımın ucuyla kağıda dokunduğumda, bir ses geldi kulağıma: Bırak bu yazıyı, gel bir şey dinle!
Bir anda, kafedeki eski bir adamın tambur çaldığını fark ettim. Sesin kendisi, içime dokunan bir huzur dalgası gibi yayıldı. Sanki dünya yavaşlamış, o an sadece biz, ben ve tamburun sesi vardı. Tambur nedir? derseniz, bu benim için, o an tam olarak şuydu: Ruhun derinliklerine inen, naif ama bir o kadar da derin bir melodi. O günden sonra, tamburun tınıları içimde bir yerlerde yankı yapmaya devam etti.
Tamburun Tınısında Kaybolan Bir Genç
Bilmiyorum, belki de hayatı anlamaya çalışırken kaybolduğum anlardan biriydi o. Hayat, bazen kocaman bir karmaşadan başka bir şey gibi gelir, değil mi? İşte o karmaşada, tambur bir şekilde bana huzuru hatırlattı. Kendisini öyle sıradan, öyle alçakgönüllü bir biçimde sunuyor ki, ona odaklanmak kolay oluyor.
Beni derinden etkileyen ise, tamburun sesinin hemen her kaydında, bir insanın ruhunun açığa çıktığını hissetmemdi. Çünkü tambur, diğer enstrümanlardan farklı olarak sadece çalındığında değil, çalınırken hissedilen duyguyla var olan bir şey. Bu, öyle bir tını ki, ruhumuzu bu sesle arındırıyor, içimizdeki kırgınlıkları, hayal kırıklıklarını bir nebze de olsa uzaklaştırıyordu.
O gün kafede, tamburun tınıları arasında kaybolarak, eski anılarıma, Kayseri’nin ara sokaklarındaki çocukluk yıllarıma, eski dostluklara, kaybolmuş aşklara gittim. Her tınıda, her notada bir hatıra canlandı. Hani bazen bir şarkı duyarsınız da, o şarkı sizi bir yere götürür ya… İşte tambur da benim için öyle bir şeydi. Bir anı, bir geçmiş, bir hikaye.
Tamburun Sıradışı Gücü: Melodi ve Anlam
Kafede şairane bir şekilde çalan tamburun, bana bir anlamda anlatmaya çalıştığı şey şuydu: Bazen kelimeler yetersiz kalır, ama bir melodi, seni anlatır. O ince tınılar, yavaşça bir yerlere dokunur. Birlikte çalarken, hüzün bir şekilde de olsa paylaşıldığında, insan kendini daha hafif hisseder. Bunu fark etmek, bana bir umut verdi. Belki de hep kaybolduğum yeri bulmama yardımcı oluyordu. Tambur nedir? derseniz, işte cevabı burada: O, kaybolduğunuz yerin sesidir. O, kendini bulma yolunda bir rehberdir.
Anlatmaya çalıştığım duyguların bazen ne kadar karışık olduğunu biliyorum. Hayal kırıklığı, sabırsızlık ve belirsizlik arasında dans eden bir insanın duygularına dokunuyor tamburun sesi. Ve o ses, bazen dağılmış olan parçaları bir araya getiriyor, sanki bir puzzle’ın eksik parçalarını bulur gibi.
Sonraki Günlerde: Bir Melodi Daha, Bir Umut Daha
Ertesi gün, hala kafemdeki o adamın çaldığı tamburun melodisi kulaklarımda çalarken, içimde bir değişim başladığını fark ettim. O gün, yazı yazmaya devam etmek, anılarımı derinleştirmek, hatta eski bir fotoğraf albümüne göz atmak gibi küçük ama çok anlamlı şeyler yapmaya karar verdim. Tamburun melodisi, ruhumu hissettirdiği kadar, bana hayatın anlamını tekrar hatırlattı. O melodinin her tınısı, her sesi, geçmişimi ve geleceğimi bir arada getiriyordu. Sadece bu kadar basit.
İşte o günden sonra, her tambur sesi duyduğumda, bir yudum daha içtim hayatın ne kadar değerli olduğunu anlamak için. Bazen müziğin gücü, sadece bir sesin getirdiği o huzurda yatar. Ve o huzuru hissetmek, ne kadar da unutulmuş bir şeydi. Tamburun sesi bana bunu hatırlattı.
Kayseri’den Bir Tambur Hikayesi
Bir sabah Kayseri’nin hafif puslu havasında, yine eski kafemde otururken, bir tambur sesi duyduğumda anladım ki, bazen hayatta kaybolduğumuz anlar, bizi en çok biz yapan şeyleri bulmamıza yardımcı olur. Her nota bir adım, her tını bir cesaret gibi… Tambur nedir? Bir kayboluşun ve bir buluşun melodisi!